Geschiedenis van dit besluit:

Datum inwerkingtreding Terugwerkende kracht t/m Betreft Bekendmaking regeling Bekendmaking inwerkingtreding
01-01-2015   Wijziging Stb. 2014, 420 Stb. 2014, 486
  Intrekking Stb. 2014, 280 Stb. 2014, 281
15-02-2014   Wijziging Stb. 2012, 628,
samen met
Stb. 2013, 535
Stb. 2014, 64
  Wijziging Stb. 2010, 260,
samen met
Stb. 2013, 535
Stb. 2014, 64
14-02-2014   Wijziging Stb. 2014, 60 Stb. 2014, 60
01-01-2014   Wijziging Stcrt. 2013, 32335 Stcrt. 2013, 32335
  Wijziging Stb. 2013, 423 Stb. 2013, 423
18-12-2013 01-01-2013 Wijziging Stb. 2013, 535 Stb. 2013, 535
09-11-2013 01-01-2013
art. 4.1:1b
01-01-2011
artt. 1, 7.1 en 7.2 en hoofdstuk II en bijlage
01-01-2010
artt. 2.1, 2.2 en 2.3 en bijlage
Wijziging Stb. 2013, 441 Stb. 2013, 441
01-01-2013   Wijziging Stb. 2012, 628 Stb. 2012, 628
  Wijziging Stcrt. 2012, 20401 Stcrt. 2012, 20401
  Wijziging Stb. 2012, 362 Stb. 2012, 329
  Wijziging Stb. 2012, 4 Stb. 2012, 646
01-01-2012   Wijziging Stcrt. 2011, 20236 Stcrt. 2011, 20236
01-01-2011   Wijziging Stcrt. 2010, 18021 Stcrt. 2010, 18021
07-07-2010 21-06-2010
artt. 4.1 en 5
01-07-2009
artt. 4.6 en 4.8
Wijziging Stb. 2010, 260 Stb. 2010, 260
01-01-2010   Wijziging Stb. 2009, 555 Stb. 2009, 555
  Wijziging Stcrt. 2009, 17868 Stcrt. 2009, 17868
08-07-2009 01-04-2007 Wijziging Stb. 2009, 100 Stb. 2009, 286
01-07-2009   Wijziging Stb. 2009, 267 Stb. 2009, 266
01-01-2009   Wijziging Stb. 2008, 607 Stb. 2008, 608
  Wijziging Stb. 2008, 571 Stb. 2008, 572
02-09-2008 01-01-2008
art. 4.1:5
Wijziging Stb. 2008, 346 Stb. 2008, 346
01-06-2008   Wijziging Stb. 2008, 185 Stb. 2008, 186
01-01-2008   Wijziging Stcrt. 2007, 207 Stcrt. 2007, 207
21-12-2007   Wijziging Stb. 2007, 539 Stb. 2007, 539
01-07-2007   Wijziging Stb. 2007, 129 Stb. 2007, 227
01-01-2007   Wijziging Stb. 2006, 720 Stb. 2006, 720
  Wijziging Stb. 2006, 655 Stb. 2006, 655
  Nieuwe regeling Stb. 2006, 450 Stb. 2006, 450

 

 

BESLUIT van 2 oktober 2006, houdende regels met betrekking tot de uitkeringen ten behoeve van beleid op het terrein van openbare geestelijke gezondheidszorg, maatschappelijke opvang, vrouwenopvang en verslavingsbeleid, de stimuleringsuitkeringen, de eigen bijdrage en de financiële tegemoetkomingen op het terrein van maatschappelijke ondersteuning en wijziging van andere besluiten (Besluit maatschappelijke ondersteuning)

 

     WIJ BEATRIX, bij de gratie Gods, Koningin der Nederlanden, Prinses van Oranje-Nassau, enz. enz. enz.

     Op de voordracht van de Staatssecretaris van Volksgezondheid, Welzijn en Sport van 14 juli 2006, kenmerk DMO/SFI-2698621;
     Gelet op artikel 1, zesde lid, artikel 15, derde lid, artikel 19, tweede lid, artikel 20, eerste tot en met derde lid, en artikel 21, tweede lid, van de Wet maatschappelijke ondersteuning en op de Kaderwet militaire pensioenen, de Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten, de Tabakswet, de Wet op de jeugdzorg, de Wet tarieven gezondheidszorg,¹ de Kwaliteitswet zorginstellingen, de Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte werkloze werknemers, de Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigen, de Wet op de omzetbelasting 1968, de Wet werk en bijstand, de Wet werk en inkomen kunstenaars, de Wet arbeidsongeschiktheidsvoorziening jonggehandicapten, de Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering, de Wet arbeidsongeschiktheidsverzekering zelfstandigen, Wet invoering en financiering Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen, de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen, de Ziektewet, de Wet inburgering nieuwkomers,¹ de Wet educatie en beroepsonderwijs en de Overgangswet verzorgingshuizen ¹;
     De Raad van State gehoord (advies van 25 september 2006, nummer W13.06.0325/III);
     Gezien het nader rapport van de Staatssecretaris van Volksgezondheid, Welzijn en Sport van 29 september 2006, kenmerk DMO/SFI-2718633;

1. De Wet tarieven gezondheidszorg is op grond van artikel 123 van de Wet marktordening gezondheidszorg met ingang van 1 oktober 2006 ingetrokken, de Wet inburgering nieuwkomers is op grond van artikel 72 van de Wet inburgering met ingang van 1 januari 2007 ingetrokken en de Overgangswet verzorgingshuizen is op grond van artikel 50 van de Wet toelating zorginstellingen met ingang van 1 januari 2006 ingetrokken, red.

     Hebben goedgevonden en verstaan:

 

 

HOOFDSTUK  I

Definitiebepaling

 

Art. 1.
In dit besluit en de daarop berustende bepalingen wordt verstaan onder:
a. de wet: de Wet maatschappelijke ondersteuning;
b. inkomen:
1º. indien over het peiljaar een aanslag of navorderingsaanslag inkomstenbelasting is of wordt vastgesteld: het inkomensgegeven, bedoeld in artikel 21, onderdeel e, onder 1º, van de Algemene wet inzake rijksbelastingen;
2º. in de overige gevallen: het inkomensgegeven, bedoeld in artikel 21, onderdeel e, onder 2º, van de Algemene wet inzake rijksbelastingen;
c. maatschappelijke opvang: maatschappelijk opvang, vrouwenopvang daaronder niet begrepen;
d. peiljaar: het tweede kalenderjaar voorafgaande aan het jaar waarin aan een persoon maatschappelijke ondersteuning is verleend;
e.¹ zorgtoeslag: een tegemoetkoming als bedoeld in artikel 1, eerste lid, onderdeel e, van de Wet op de zorgtoeslag;
f. grondslag sparen en beleggen: de grondslag sparen en beleggen, bedoeld in artikel 5.2, eerste lid, van de Wet inkomstenbelasting 2001;
g. vermogen: vermogen als bedoeld in artikel 1.1.

1. Onderdeel e treedt in werking op een bij koninklijk besluit te bepalen tijdstip, red.

 

Art. 1.1.
-1. Het vermogen van een persoon aan wie maatschappelijke ondersteuning is verleend respectievelijk van zijn echtgenoot, is het verschil tussen zijn vermogengrondslag en de op grond van het vierde en vijfde lid voor hem toegepaste verminderingen, met dien verstande dat het ten minste nihil bedraagt.
-2. De vermogensgrondslag van een persoon aan wie maatschappelijke ondersteuning is verleend respectievelijk van zijn echtgenoot, is zijn grondslag sparen en beleggen, over het peiljaar, of indien op die persoon het tweede lid ¹ van de Wet inkomstenbelasting 2001 van toepassing is, het aan hem over het peiljaar toegerekende gedeelte van de toepasselijke gezamenlijke grondslag sparen en beleggen, bedoeld in dat tweede lid.
-3. In afwijking van het tweede lid is de vermogensgrondslag van een persoon aan wie maatschappelijke ondersteuning is verleend, bij toepassing jegens hem van artikel 4.2, derde lid, de te verwachten grondslag sparen en beleggen over het lopende jaar, of indien artikel 5.2, tweede lid, van de Wet inkomstenbelasting 2001 vermoedelijk op de verzekerde van toepassing zal zijn, het te verwachten aan hem toe te rekenen deel van de toepasselijke te verwachten gezamenlijke grondslag sparen en beleggen, bedoeld in artikel 5.2, tweede lid, van de Wet inkomstenbelasting 2001.
-4. Op aanvraag wordt voor de persoon aan wie maatschappelijke ondersteuning is verleend respectievelijk voor zijn echtgenoot, een vermindering toegepast voor een bedrag ter grootte van door hem in het peiljaar of enig eerder jaar ontvangen eenmalige uitkeringen die krachtens artikel 47 van de Algemene wet inkomensafhankelijke regelingen zijn aangewezen.
-5. Het deel van het bedrag, bedoeld in het vierde lid, dat de vermogensgrondslag van de persoon aan wie maatschappelijke ondersteuning is verleend respectievelijk van de echtgenoot, overtreft, wordt voor zijn echtgenoot als vermindering toegepast.

1. Volgens de redactie dient "het tweede lid" te worden vervangen door: artikel 5.2, tweede lid,.

 

 

HOOFDSTUK  IA

Vreemdelingen die met een Nederlander worden gelijkgesteld

 

Art. 1a.
-1. Voor de toepassing van de wet wordt met een Nederlander gelijkgesteld de vreemdeling die, na rechtmatig in Nederland verblijf te hebben gehouden in de zin van artikel 8, onderdeel a tot en met e of l, van de Vreemdelingenwet 2000:
a. voor de beëindiging van dit verblijf een aanvraag heeft ingediend om voortgezette toelating; of
b. binnen de termijn, genoemd in artikel 69, eerste lid, van de Vreemdelingenwet 2000, of, buiten die termijn, ingeval artikel 6:11 van de Algemene wet bestuursrecht toepassing heeft gevonden, bezwaar heeft gemaakt of beroep heeft ingesteld tegen intrekking van de toelating in de zin van artikel 8, onderdeel a tot en met e, of l, van de Vreemdelingenwet 2000.
-2. De gelijkstelling, bedoeld in het eerste lid, eindigt zodra:
a. onherroepelijk op de aanvraag, het bezwaar of het beroep is beslist; of
b. de uitzetting van de vreemdeling is gelast, tenzij die uitzetting ingevolge de Vreemdelingenwet 2000 of op grond van een rechterlijke beslissing achterwege dient te blijven.

 

 

HOOFDSTUK  IB

Continuïteit van de maatschappelijke ondersteuning

 

Art. 1b.
-1. Het college van burgemeester en wethouders houdt bij het verlenen van een opdracht voor het leveren van individuele voorzieningen rekening met de mate waarin de aanbieder zorg draagt voor continuïteit in de hulpverlening tussen de persoon die aanspraak heeft op de individuele voorziening en de betrokken hulpverlener.
-2. Het college van burgemeester en wethouders neemt in een overeenkomst met betrekking tot het leveren van individuele voorzieningen op dat de aanbieder in overleg treedt met de aanbieder of aanbieders die laatstelijk voor hem dan wel na hem in opdracht van het college die individuele voorzieningen hebben verleend dan wel gaan verlenen, over de overname van de betrokken hulpverleners.
-3. Het college van burgemeester en wethouders verleent een opdracht voor het leveren van individuele voorzieningen ten minste drie maanden vóór de ingangsdatum van die opdracht.

 

 

HOOFDSTUK  II

Uitkeringen ten behoeve van beleid op het terrein van openbare geestelijke gezondheidszorg, maatschappelijke opvang, vrouwenopvang en verslavingsbeleid

Vervallen

 

Art. 2.1. Vervallen.

 

Art. 2.2. Vervallen.

 

Art. 2.3. Vervallen.

 

Art. 2.4. Vervallen.

 

Art. 2.5. Vervallen.

 

Art. 2.6. Vervallen.

 

Art. 2.7. Vervallen.

 

Art. 2.8. Vervallen.

 

Art. 2.9. Vervallen.

 

Art. 2.10. Vervallen.

 

 

HOOFDSTUK  III

Stimuleringsuitkeringen

Vervallen

 

§ 1.  Het aanvragen of ambtshalve toekennen van een stimuleringsuitkering

Vervallen

 

Art. 3.1.1. Vervallen.

 

Art. 3.1.2. Vervallen.

 

 

§ 2.  Het verlenen van een stimuleringsuitkering en de bevoorschotting

Vervallen

 

Art. 3.2.1. Vervallen.
 
 

Art. 3.2.1a. Vervallen.
 
 

Art. 3.2.2. Vervallen.

 

Art. 3.2.2a. Vervallen.

 

Art. 3.2.3. Vervallen.

 

 

§ 3.  Aan de verlening van een stimuleringsuitkering verbonden verplichtingen

Vervallen

 

Art. 3.3.1. Vervallen.

 

Art. 3.3.2. Vervallen.

 

Art. 3.3.3. Vervallen.

 

Art. 3.3.4. Vervallen.

 

 

§ 4.  De vaststelling van een stimuleringsuitkering en betaling

Vervallen

 

Art. 3.4.1. Vervallen.

 

Art. 3.4.2. Vervallen.

 

 

§ 5.  Overige bepalingen

Vervallen

 

Art. 3.5.1. Vervallen.

 

Art. 3.5.2. Vervallen.

 

 

HOOFDSTUK  IV

Eigen bijdrage en financiële tegemoetkomingen

 

Art. 4.1.
-1. Indien de gemeenteraad uitvoering heeft gegeven aan artikel 15, eerste lid, of artikel 19, eerste lid, van de wet, mogen de verschuldigde eigen bijdrage en het aandeel in de kosten van maatschappelijke ondersteuning dat bij de toekenning van een financiële tegemoetkoming voor eigen rekening blijft, tezamen niet meer bedragen dan:
a. voor de ongehuwde persoon die de pensioengerechtigde leeftijd, bedoeld in artikel 7a, eerste lid, van de Algemene Ouderdomswet, nog niet heeft bereikt €|19,40 per vier weken, met dien verstande dat indien zijn bijdrageplichtig inkomen meer bedraagt dan €|22 331,00, het bedrag van normalisation "Invoegen vast wit tussen valutasymbool en bedrag" €|19,40 wordt verhoogd met een dertiende deel van 15% van het verschil tussen dat inkomen en €|22 331,00;
b. voor de ongehuwde persoon die de pensioengerechtigde leeftijd, bedoeld in artikel 7a, eerste lid, van de Algemene Ouderdomswet, heeft bereikt €|19,40 per vier weken, met dien verstande dat indien zijn bijdrageplichtig inkomen meer bedraagt dan €|16 634,00, het bedrag van €|19,40 wordt verhoogd met een dertiende deel van 15% van het verschil tussen dat inkomen en €|16 634,00;
c. voor de gehuwde personen indien één van beide de pensioengerechtigde leeftijd, bedoeld in artikel 7a, eerste lid, van de Algemene Ouderdomswet, nog niet heeft bereikt of beiden die leeftijd nog niet hebben bereikt, €|27,60 per vier weken, met dien verstande dat indien hun gezamenlijke bijdrageplichtig inkomen meer bedraagt dan €|27 917,00, het bedrag van €|27,60 wordt verhoogd met een dertiende deel van 15% van het verschil tussen dat gezamenlijke inkomen en €|27 917,00;
d. voor de gehuwde personen die beiden de pensioengerechtigde leeftijd, bedoeld in artikel 7a, eerste lid, van de Algemene Ouderdomswet, hebben bereikt €|27,60 per vier weken, met dien verstande dat indien hun gezamenlijke bijdrageplichtig inkomen meer bedraagt dan €|23 046,00, het bedrag van €|27,60 wordt verhoogd met een dertiende deel van 15% van het verschil tussen dat gezamenlijke inkomen en €|23 046,00.
-2. De gemeenteraad kan de verschuldigde eigen bijdrage of het aandeel in de kosten van maatschappelijke ondersteuning dat bij de toekenning van een financiële tegemoetkoming voor eigen rekening blijft, verlagen door de in het eerste lid genoemde bedragen per vier weken of het percentage van 15 te verlagen of de overige in het eerste lid genoemde inkomensbedragen in gelijke mate te verhogen.
-3. Bij de toepassing van het eerste lid wordt per kalenderjaar uitgegaan van twaalf perioden van vier weken en een periode die, afhankelijk van resterende dagen, vier of vijf weken bedraagt.
-4. De verschuldigde eigen bijdrage en het aandeel in de kosten van maatschappelijke ondersteuning dat bij de toekenning van een financiële tegemoetkoming voor eigen rekening blijft, is niet hoger dan de kostprijs van de maatschappelijke ondersteuning.
-5. De bijdrage is niet verschuldigd voor een rolstoel.
-6. De bijdrage of het eigen aandeel in de kosten is niet verschuldigd indien de persoon aan wie maatschappelijke ondersteuning is verleend of zijn echtgenoot een bijdrage ingevolge de artikelen 4 of 14 van het Bijdragebesluit zorg verschuldigd is.
-7. De persoon aan wie maatschappelijke ondersteuning is verleend, is de eigen bijdrage of het eigen aandeel in de kosten niet verschuldigd in de periode, bedoeld in het derde lid, dat deze persoon gedurende meer dan één nacht verblijft in een maatschappelijke opvang of een vrouwenopvang.

 

Art. 4.1a.
De persoon aan wie maatschappelijke ondersteuning is verleend, betaalt de eigen bijdrage binnen 30 dagen nadat de beschikking is bekendgemaakt, tenzij de beschikking een later tijdstip vermeldt.

 

Art. 4.1b.
-1. De eigen bijdrage, bedoeld in artikel 4.1, wordt vastgesteld uiterlijk 24 maanden na het tijdstip waarop het CAK ervan in kennis is gesteld dat maatschappelijke ondersteuning wordt verleend.
-2. Indien het CAK heeft verzuimd de eigen bijdrage vast te stellen binnen de in het eerste lid bedoelde periode, kan op een later tijdstip alsnog de eigen bijdrage worden vastgesteld, met dien verstande dat de ingangsdatum van de periode waarover de eigen bijdrage door de persoon aan wie maatschappelijke ondersteuning is verleend, moet worden betaald niet kan worden gesteld op een datum die is gelegen meer dan 24 maanden vóór de dag waarop het besluit waarin de eigen bijdrage wordt vastgesteld aan die persoon is verzonden.

 

Art. 4.2.
-1. Het bijdrageplichtig inkomen, bedoeld in artikel 4.1, eerste lid, bedraagt het inkomen over het peiljaar van de ongehuwde persoon aan wie maatschappelijke ondersteuning is verleend, onderscheidenlijk van de gehuwde personen tezamen, vermeerderd met 8% van het vermogen van de ongehuwde persoon aan wie maatschappelijke ondersteuning is verleend, onderscheidenlijk 8% van de opgetelde vermogens van de persoon aan wie maatschappelijke ondersteuning is verleend en zijn echtgenoot.
-2. Inkomen dat in het buitenland wordt belast, dan wel is vrijgesteld van belasting op grond van bepalingen van internationaal recht, wordt mede in aanmerking genomen als ware dit aan de Nederlandse belastingwetgeving onderworpen.
-3. Op aanvraag van de persoon aan wie maatschappelijke ondersteuning is verleend, vindt, in afwijking van het eerste lid, een voorlopige vaststelling van het bijdrageplichtig inkomen plaats op grond van het inkomen en het vermogen van het lopende jaar, indien redelijkerwijs te verwachten is dat het bijdrageplichtig inkomen in het lopende jaar ten minste €|2540,00 lager zal zijn dan het bijdrageplichtig inkomen, bedoeld in het eerste lid.
-4. Indien het derde lid is toegepast, vindt na afloop van het jaar definitieve vaststelling van het bijdrageplichtig inkomen over dat jaar plaats. Indien daarbij blijkt dat het bijdrageplichtig inkomen in het lopende jaar minder dan €|2540,00 lager is geweest dan het bijdrageplichtig inkomen, bedoeld in het eerste lid, vindt definitieve vaststelling plaats overeenkomstig het eerste lid.
-5. De aanvraag, bedoeld in het derde lid, wordt gedaan uiterlijk drie maanden na afloop van het kalenderjaar waarop de aanvraag betrekking heeft.

 

Art. 4.3.
Voor de toepassing van de artikelen 4.1 en 4.2 wordt een wijziging in de burgerlijke staat van de ongehuwde persoon of gehuwde personen en het bereiken van een van belang zijnde leeftijd van één van deze personen in aanmerking genomen met ingang van de datum waarop de bijdrage wordt vastgesteld.

 

Art. 4.4.
-1. Indien ten aanzien van de ongehuwde of gehuwde personen aan wie maatschappelijke ondersteuning is verleend geen inkomen beschikbaar is, wordt de bijdrage vastgesteld op het bedrag per vier weken, bedoeld in artikel 4.1, eerste lid.
-2. Indien na de vaststelling van de eigen bijdrage uit een alsnog beschikbaar gekomen inkomen of uit een wijziging van een inkomen, blijkt dat de eigen bijdrage tot een te hoog of te laag bedrag is vastgesteld, herziet het CAK de eigen bijdrage met inachtneming van het beschikbaar gekomen inkomen dan wel van die wijziging.

 

Art. 4.4a.
-1. De eigen bijdrage wordt herzien uiterlijk 24 maanden na het tijdstip waarop het CAK in kennis is gesteld van de omstandigheid die aanleiding geeft tot de wijziging.
-2. De herziene bijdrage wordt voor zover mogelijk verrekend met de eerder vastgestelde bijdrage.
-3. Indien het CAK heeft verzuimd de eigen bijdrage te herzien binnen de in het eerste lid bedoelde periode, kan op een later tijdstip alsnog de eigen bijdrage worden herzien, met dien verstande dat de ingangsdatum van de periode waarvoor de herziene eigen bijdrage door de persoon aan wie maatschappelijke ondersteuning is verleend, moet worden betaald niet kan worden gesteld op een datum die is gelegen meer dan 24 maanden vóór de dag waarop het besluit waarin de eigen bijdrage is herzien aan die persoon is verzonden.
-4. Voor zover de bevoegdheid tot herziening van de eigen bijdrage over een periode is vervallen op grond van het eerste lid, wordt de over die periode eerder vastgestelde eigen bijdrage van rechtswege definitief.

 

Art. 4.5.
-1. Bij ministeriële regeling worden de bedragen per vier weken, genoemd in artikel 4.1, eerste lid, en het bedrag, genoemd in artikel 4.2, derde en vierde lid, jaarlijks gewijzigd aan de hand van de prijsindex van de gezinsconsumptie.
-2. De berekende bedragen worden naar beneden afgerond op een veelvoud van €|0,2.
-3. Bij de jaarlijkse toepassing van het eerste lid wordt de afronding, bedoeld in het tweede lid, buiten beschouwing gelaten.
-4. In afwijking van het eerste lid worden de overige bedragen, genoemd in artikel 4.1, jaarlijks bij ministeriële regeling gewijzigd aan de hand van de ontwikkelingen van het minimumloon, bedoeld in artikel 8, eerste lid, onderdeel a, van de Wet minimumloon en minimumvakantiebijslag. Het tweede en het derde lid zijn niet van toepassing.

 

Art. 4.6.
Het CAK is bevoegd tot verrekening van vorderingen krachtens de wet van of op een persoon met vorderingen van of op deze persoon krachtens deze wet of de Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten.

 

Art. 4.7.
-1. De artikelen 4.1 tot en met 4.6 zijn niet van toepassing op maatschappelijke opvang en vrouwenopvang.
-2. Indien de gemeenteraad uitvoering heeft gegeven aan artikel 15, eerste lid, van de wet, mag de hoogte van de eigen bijdrage voor verblijf in een maatschappelijke opvang of vrouwenopvang niet zodanig zijn dat de persoon die verblijft in een zodanige opvang na afdracht van de eigen bijdrage van zijn netto-inkomen minder overhoudt dan een bedrag dat overeenkomt met het bedrag vermeld in artikel 23, eerste lid, van de Wet werk en bijstand vermeerderd met de standaardpremie, bedoeld in artikel 1, eerste lid, onderdeel g, van de Wet op de zorgtoeslag, gecorrigeerd met de zorgtoeslag.

 

Art. 4.8.
De gemeenteraad is bevoegd tot verrekening van vorderingen krachtens de wet van of op een persoon met vorderingen van of op deze persoon krachtens deze wet of de Wet werk en bijstand.

 

 

HOOFDSTUK  V

Aanwijzen van instellingen voor het gebruik van het burgerservicenummer

 

Art. 5.
Als instellingen als bedoeld in artikel 18 van de wet worden aangewezen de instellingen die huishoudelijke verzorging verlenen.

 

 

HOOFDSTUK  VI

Wijziging van andere besluiten

Vervallen

 

Art. 6.1. Vervallen.

 

Art. 6.2. Vervallen.

 

Art. 6.3. Vervallen.

 

Art. 6.4. Vervallen.

 

Art. 6.5. Vervallen.

 

Art. 6.6. Vervallen.

 

Art. 6.7. Vervallen.

 

Art. 6.8. Vervallen.

 

Art. 6.9. Vervallen.

 

Art. 6.10. Vervallen.

 

Art. 6.11. Vervallen.

 

Art. 6.12. Vervallen.

 

Art. 6.13. Vervallen.

 

Art. 6.14. Vervallen.

 

Art. 6.15. Vervallen.

 

Art. 6.16. Vervallen.

 

Art. 6.17. Vervallen.

 

 

HOOFDSTUK  VII

Overgangs- en slotbepalingen

 

Art. 7.1.
De artikelen 2.6 tot en met 2.10 zoals die luidden tot het tijdstip waarop hoofdstuk II is komen te vervallen,¹ blijven van toepassing met betrekking tot uitkeringen die zijn verstrekt op grond van dit besluit.

1. Ingevolge artikel II, eerste lid, van het Besluit van 28 oktober 2013, Stb. 2013, 441, is hoofdstuk II met ingang van 9 november 2013 vervallen, red.

 

Art. 7.2. Vervallen.

 

Art. 7.3.
Dit besluit treedt in werking met ingang van 1 januari 2007.

 

Art. 7.4.
Dit besluit wordt aangehaald als: Besluit maatschappelijke ondersteuning.

 

 

     Lasten en bevelen dat dit besluit met de daarbij behorende nota van toelichting in het Staatsblad zal worden geplaatst.

 

’s-Gravenhage, 2 oktober 2006

 

BEATRIX

 

De Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport,
J.F. Hoogervorst

 

Uitgegeven de vijfde oktober 2006
De Minister van Justitie,
E.M.H. Hirsch Ballin

 

 

 

BIJLAGE

bij het Besluit maatschappelijke ondersteuning

 

Gemeenten waaraan een uitkering vrouwenopvang wordt verstrekt:

Alkmaar
Almere
Amersfoort
Amsterdam
Apeldoorn
Arnhem
Breda
Delft
Den Haag
Den Helder
Dordrecht
Ede
Eindhoven
Emmen
Enschede
Gouda
Groningen
Haarlem
Heerlen
Helmond
’s Hertogenbosch
Hilversum
Leeuwarden
Leiden
Maastricht
Nijmegen
Rotterdam
Spijkenisse
Tilburg
Utrecht
Venlo
Vlaardingen
Vlissingen
Zaanstad
Zwolle

 

 

 

NOTA  VAN  TOELICHTING
[2 oktober 2006]

 

Algemeen

 

1. Inleiding


     Dit besluit stelt nadere regels ter uitvoering van de Wet maatschappelijke ondersteuning (Wmo).
     De opbouw van dit besluit is als volgt. In hoofdstuk I zijn de definitiebepalingen opgenomen. Hoofdstuk II regelt de uitkeringen ten behoeve van beleid op het terrein van openbare geestelijke gezondheidszorg, maatschappelijke opvang, vrouwenopvang en ambulante verslavingszorg.
     Hoofdstuk III bevat bepalingen ten aanzien van de stimuleringsuitkeringen aan gemeenten. In hoofdstuk IV zijn de bepalingen ten aanzien van eigen bijdragen en financiële tegemoetkomingen neergelegd. Hoofdstuk V regelt de wijziging van verschillende andere besluiten waarin naar de Welzijnswet 1994 en de Wet voorzieningen gehandicapten( Wvg) wordt verwezen.
     Hoofdstuk VI bevat twee slotbepalingen.
     Hier alvast de opmerking dat de Wmo de Welzijnswet 1994 en de Wvg intrekt en dat daardoor de volgende besluiten vervallen. Door het intrekken van de Welzijnswet 1994 vervallen het Bekostigingsbesluit welzijnsbeleid, het Besluit afwijking verantwoordelijkheidstoedeling welzijnsbeleid, het Besluit specifieke uitkeringen maatschappelijke opvang, vrouwenopvang en verslavingsbeleid en het Tijdelijk besluit kwaliteitsregels kinderopvang.
     Door het intrekken van de Wvg vervallen het Besluit rijksvergoeding Wvg-woonvoorzieningen en het Besluit bijdrage AWBZ-gemeenten.

 

2. Openbare geestelijke gezondheidszorg, maatschappelijke opvang, vrouwenopvang en verslavingsbeleid


     Op grond van artikel 20 van de Wmo kan de Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport specifieke uitkeringen verstrekken ten behoeve van gemeentelijk beleid op de terreinen van de openbare geestelijke gezondheidszorg, maatschappelijke opvang, vrouwenopvang en verslavingsbeleid. Gemeenten die een uitkering ontvangen, worden daarmee door de Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport financieel gestimuleerd en gefaciliteerd bij de uitoefening van een bij de Wmo opgedragen taak. In vergelijking met de Welzijnswet 1994 blijft het stelsel van specifieke uitkeringen ongewijzigd. Het Besluit specifieke uitkeringen maatschappelijke opvang, vrouwenopvang en verslavingsbeleid is daarom in zijn geheel opgenomen in hoofdstuk II van onderhavig besluit en uitgebreid met de openbare geestelijke gezondheidszorg. Daarbij is rekening gehouden met het feit dat 27 centrumgemeenten de middelen voor deze prestatievelden sinds 2005 krijgen uit de brede doeluitkering sociaal, integratie en veiligheid.
     De middelen voor de openbare geestelijke gezondheidszorg (oggz) zullen aan de specifieke uitkering maatschappelijke opvang en het verslavingsbeleid worden toegevoegd. Deze middelen zijn bestemd voor de toeleiding tot zorg, te weten het signaleren, opsporen, contact leggen en contact houden, het toeleiden zelf én de ongevraagde nazorg. De verdeelsystematiek wordt nog uitgewerkt.

     Hoofdstuk II van het onderhavige besluit regelt op basis van artikel 20 van de Wmo aan welke gemeenten de Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport uitkeringen verstrekt.

     Tevens stelt dit besluit de regels vast ten aanzien van het bedrag van de uitkering dan wel de wijze waarop dit bedrag wordt bepaald, de vaststelling van de uitkering, de intrekking of wijziging van de beschikking tot verlening en vaststelling van de uitkering en de betaling, de terugvordering van de uitkering evenals het verlenen van voorschotten op de uitkering.

 

3. Stimuleringsuitkeringen


     Op grond van artikel 21 van de Wmo kan de Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport aan gemeenten een uitkering verstrekken ten behoeve van de stimulering van de maatschappelijke ondersteuning. Overeenkomstig het kabinetsstandpunt "Anders gestuurd, beter bestuurd" naar aanleiding van de bevindingen en aanbevelingen van de stuurgroep-Brinkman (Kamerstukken II 2004-2005, 29 800 B, nr. 16) wordt getracht nieuwe specifieke uitkeringen te voorkomen. Slechts waar het erom gaat de totstandkoming van nieuwe voorzieningen te bevorderen of een nieuwe samenhang tussen voorzieningen tot stand te brengen, zal naar dit middel worden gegrepen, waarbij te allen tijde het beoordelingskader voor de specifieke uitkeringen zal worden gehanteerd. Daarbij zal strikt de hand worden gehouden aan de voorwaarde dat een specifieke uitkering wordt gehanteerd wanneer er een nationaal politiek belang aan het doel wordt gehecht en er (nog) weinig vertrouwen is dat de medeoverheden dit doel tot stand kunnen brengen.

     De bepalingen uit het onderhavige besluit komen zoveel mogelijk overeen met die uit het Besluit volksgezondheidssubsidies (hoofdstuk VI. Uitkeringen aan provincies en gemeenten). De desbetreffende bepalingen uit het Besluit volksgezondheidssubsidies sloten overigens aan bij die uit het (inmiddels vervallen) Bekostigingsbesluit welzijnsbeleid.
     Opgemerkt dient te worden dat de bepalingen uit het Bekostigingsbesluit volksgezondheidssubsidies momenteel worden geëvalueerd. Deze evaluatie zal er hoogstwaarschijnlijk toe leiden dat de uitvoeringsregels voor subsidies en specifieke uitkeringen niet meer bij algemene maatregel van bestuur en ministeriële regeling zullen worden gesteld, maar alleen nog maar bij ministeriële regeling. Naar verwachting zullen de bepalingen omtrent specifieke uitkeringen inhoudelijk nagenoeg ongewijzigd blijven. De wijzigingen zullen met name betrekking hebben op de bepalingen omtrent subsidies.
     Het is gewenst de gemeenten in beginsel zoveel mogelijk vrijheid te geven ten aanzien van de wijze waarop zij de betrokken activiteiten wensen uit te voeren. Dit uitgangspunt is de basis voor de regeling in hoofdstuk III van het onderhavige besluit.

 

4. Eigen bijdrage en financiële tegemoetkoming


     In mijn brief van 26 november 2004 (Kamerstukken II 2004/05, 29 538, nr. 7) heb ik aan de Tweede Kamer kenbaar gemaakt hoe met de invoering van de Wmo aan de eigenbijdrageregeling op grond van de Wmo en de AWBZ vormgegeven zal worden.

     Bij de behandeling van het wetvoorstel Wmo in de Tweede Kamer is een amendement van het lid Van Miltenburg c.s aanvaard waardoor in artikel 4 van het wetsvoorstel een compensatiebeginsel voor gemeenten is ingevoerd (Kamerstukken II 2005-2006, 30 131, nr. 65). Dit compensatiebeginsel geeft aan het college van burgemeester en wethouders de opdracht om aan personen met bepaalde beperkingen voorzieningen te verstrekken die deze personen in staat stellen een huishouden te voeren, zich te verplaatsen in en om de woning alsmede medemensen te ontmoeten en op basis daarvan sociale verbanden aan te gaan. Tevens is met het amendement geregeld dat het college van burgemeester en wethouders bij het bepalen van de voorzieningen rekening houdt met de persoonskenmerken, de behoefte en de capaciteit van de aanvrager om uit oogpunt van kosten zelf in maatregelen te voorzien. Dit betekent dat als de aanvrager in staat is de voorziening zelf te regelen én de financiële middelen heeft deze zelf te betalen, hij niet in aanmerking komt voor verstrekking van de voorziening, of het geld daarvoor, op grond van de Wmo. Het is aan het college van burgemeester en wethouders zelf om te bepalen wanneer het compensatiebeginsel tot deze uitkomst leidt. De Wmo geeft geen bevoegdheid om daarover regels op te stellen.

     De eerste vraag is dus of de aanvrager in staat is zelf in de voorziening te voorzien. Is dat niet het geval en wordt de voorziening toegewezen, dan komt pas het vraagstuk van de eigen bijdrage aan de orde. Ook dan kan het zijn, zoals ik in de brief van 26 november 2004 heb aangegeven, dat de aanvrager de volledige kostprijs zelf moet betalen. Gezien het compensatiebeginsel valt daarbij te denken aan een persoon die wel de financiële middelen heeft, maar niet in staat is om de voorziening zelf te regelen.

     De gemeenteraad is vrij om wel of niet in een verordening te bepalen of de aanvrager voor de voorziening een eigen bijdrage moet betalen dan wel voor een persoonsgebonden budget of een financiële tegemoetkoming te regelen dat een deel van de kosten voor rekening van de aanvrager komen. Ook is de gemeenteraad vrij in de inrichting van het eigenbetalingssysteem. Aan de vrijheid van de gemeenteraad met betrekking tot de inrichting van het eigenbijdragesysteem Wmo zijn door de wetgever twee beperkingen gesteld. In de eerste plaats is in dit besluit geregeld welk inkomensafhankelijke maximum geldt en hoe dat berekend wordt. De gemeenteraad mag wel een lagere bijdrage opleggen, maar geen hogere. Daardoor heeft de gemeenteraad voldoende armslag om een eigenbijdragebeleid te voeren, zonder dat sprake is van het voeren van inkomensbeleid door de gemeenteraad in die zin dat er meer opgelegd wordt dan het bij wettelijk voorschrift geregelde maximum. Dat is dus niet toegestaan.
     In de tweede plaats wijst de Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport op grond van artikel 16 van de Wmo de rechtspersoon aan die de eigen bijdrage vaststelt en int.

     Zoals in de memorie van toelichting bij het wetsvoorstel Wmo is aangegeven, acht de regering het gewenst om de extramurale eigenbijdrageregeling AWBZ en de regeling voor de Wmo goed op elkaar te laten aansluiten om een mogelijke stapeling van eigen bijdragen voor individuen te beperken. Met de extramurale eigen bijdragen AWBZ worden bedoeld de eigen bijdragen die op grond van de AWBZ zijn verschuldigd voor persoonlijke verzorging en verpleging, zonder dat er sprake is van verblijf in een AWBZ-instelling.
     Er is voor gekozen om de grenzen voor de eigen bijdrage Wmo te enten op grenzen van de eigen bijdrage die geldt voor de extramurale AWBZ. Behalve regels met betrekking tot de eigen bijdrage in het kader van de Wmo, wijzigt het onderhavige besluit daarom ook de extramurale eigen bijdrage AWBZ.
     De begrenzing aan de stapeling is geregeld door het anticumulatiebeding zoals dat onder de Wvg gold ook voor de Wmo te regelen. Anders dan bij de Wvg gaat de Wmo-bijdrage thans voor op de AWBZ. Dit betekent dat burgers die voor een bepaalde Wmo-voorziening reeds een eigen bijdrage betalen, maar daarvoor het maximum nog niet hebben bereikt, voor de AWBZ slechts een eigen bijdrage betalen tot dat voor hen geldende maximum. Dit geldt ook voor de eigen bijdrage die in mindering wordt gebracht op het persoonsgebonden budget op grond van de AWBZ.

     In de AWBZ is een anticumulatie voor de eigen bijdrage voor extramurale zorg met de zorg ingeval er sprake is van zorg met verblijf in een AWBZ-instelling. Een samenloop kan vooral aan de orde zijn indien één van de partners verblijft in een AWBZ-instelling en de ander thuis AWBZ-zorg ontvangt. Hoewel de Wvg een anticumulatie in geval van verblijf in een AWBZ-instelling niet kende, is een dergelijke anticumulatie met dit besluit ook geregeld voor de Wmo. Dat lag alleen al voor de hand omdat de huishoudelijke verzorging per 1 januari 2007 is overgegaan naar de Wmo. Ook hiervoor is geregeld dat de Wmo voorgaat.
     Tot de inwerkingtreding van dit besluit gold voor de extramurale eigen bijdragen voor alleenstaanden hetzelfde maximum als voor meerpersoonshuishoudens. Huishoudens op het sociaal minimum waren procentueel veel meer van hun huishoudinkomen kwijt aan eigen bijdragen dan een alleenstaande op sociaal inkomen [lees: op het sociaal minimum, red.]. Dit wordt nu gecorrigeerd door de bijdrage voor de meerpersoonshuishoudens op het relevante sociaal minimum te verzachten. Deze verzachting geldt derhalve ook voor de Wmo-bijdrage. Omdat gekozen is het percentage dat van het huishouden maximaal aan eigen bijdrage voor extramurale AWBZ-zorg gevraagd mag worden voor alle groepen op het sociaal minimum gelijk te laten zijn, is tevens een onderscheid gemaakt tussen mensen die 65 jaar of ouder zijn en mensen die jonger dan 65 jaar zijn. Als gevolg hiervan zijn er vier groepen onderscheiden. De systematiek is afgeleid van de Regeling inzake financiële tegemoetkomingen en eigen bijdragen Wvg, waarin bepaald was dat de draagkracht die in aanmerking genomen kon worden, toenam indien het inkomen ten minste 1,5-maal het voor de betreffende persoon geldende sociaal minimum bedroeg.
     Tot nu toe was het bedrag dat maximaal aan eigen bijdrage moest worden betaald, gemaximeerd tot een bepaald nominaal bedrag per vier weken. Dit bedrag bedroeg in 2006 €|544,20. Dit maximum is komen te vervallen. Daarmee is op dit punt eveneens aangesloten bij de eigenbijdrageregeling op grond van de Wvg, die een dergelijk maximum ook niet kende.

     De vaststelling en de inning van de extramurale eigen bijdragen AWBZ wordt gedaan door het Centraal Administratie Kantoor Bijzondere Zorgkosten (CAK). Het CAK heeft derhalve ervaring en deskundigheid ten aanzien van het berekenen, vaststellen en innen van eigen bijdragen. De regering heeft daarom besloten het CAK deze taak ook voor de eigen bijdragen Wmo te geven (Kamerstukken II 2005-2005, 30 313, nr. 36). Het CAK is dan ook de rechtspersoon die hiervoor op grond van artikel 16 van de Wmo wordt aangewezen. Het CAK krijgt de taak eigen bijdragen vast te stellen en te innen voor individuele voorzieningen die in natura worden toegekend en voor voorzieningen waarvoor een persoonsgebonden budget wordt verstrekt. Hiermee is bewerkstelligd dat het CAK voor beide de anticumulatie met de eigen bijdragen AWBZ kan toepassen. Volledigheidshalve zij opgemerkt dat artikel 16 geen betrekking heeft op de financiële tegemoetkomingen.

     Bij het opstellen van onderhavig besluit is over inhoud en uitvoering van hoofdstuk IV uitvoerig overleg geweest zowel met de VNG [Vereniging van Nederlandse Gemeenten, red.] als met het CAK.

 

5. Administratieve lasten


     Gemeenten hebben een grote mate van vrijheid bij de uitvoering van de Wmo. Dit geldt onder andere voor de eigen bijdrage die kan worden gevraagd van inwoners aan wie maatschappelijke ondersteuning wordt verleend. Gemeenten zijn bevoegd zelf te bepalen of er een eigen bijdrage wordt gevraagd en kunnen ook bepalen of deze al dan niet inkomensafhankelijk zal zijn. Met deze AMvB [algemene maatregel van bestuur, red.] wordt het maximum van de eigen bijdrage geregeld dat per vier weken van de burger gevraagd mag worden voor de Wmo-voorzieningen en AWBZ-zorg tezamen. Tevens wordt aangegeven welk inkomensbegrip wordt gehanteerd bij het vaststellen van deze eigen bijdrage.

     In de derde nota van wijziging is reeds geregeld dat de vaststelling en inning van de eigen bijdrage Wmo zal worden verzorgd door een door Onze Minister aan te wijzen rechtspersoon. De regering heeft besloten dat dit het CAK zal zijn. Het CAK verzorgt op dit moment ook al de vaststellingen en inning van de verschuldigde eigen bijdrage voor de AWBZ.

     Doordat het in deze AMvB gedefinieerde inkomensbegrip gelijk is gesteld aan het inkomen dat geldt voor de extramurale bijdrage AWBZ, wordt het mogelijk dat de eigen bijdrage voor zowel AWBZ als Wmo gelijktijdig door het CAK wordt vastgesteld en geïnd.

     Hiermee is gekozen voor het minst belastende alternatief voor de burger. De burger die gebruik maakt van voorzieningen uit de AWBZ, Wmo of een combinatie van beide regelingen ontvangt in alle gevallen nog slechts één rekening voor de inning van de (gezamenlijke) eigen bijdrage. Ten opzichte van de huidige situatie betekent dit een reductie van de administratieve lasten. Uit onderzoek is gebleken dat eind 2004 circa 360 000 mensen gebruik maakten van voorzieningen uit zowel de Wvg als de AWBZ. Voor de inning van de eigen bijdrage heeft deze groep momenteel dan ook te maken met twee instanties, gemeente en CAK. Door het CAK ook de inning van de eigen bijdrage uit hoofde van de Wmo te laten verzorgen, wordt het aantal facturerende instanties voor deze groep teruggebracht van twee naar één.

     Alhoewel op dit moment dus duidelijk is dat het centraal innen van de eigen bijdrage Wmo en AWBZ een reductie van de administratieve lasten voor de burger oplevert, kan nog niet exact worden becijferd hoe groot de totale reductie is. Hiervoor is het ook nodig te weten hoeveel van de 360 000 AWBZ- en Wvg-gebruikers daadwerkelijk een eigen bijdrage voor de Wvg betalen. Dit getal is op dit moment niet bekend aangezien gemeenten vrij zijn in het al dan niet opleggen van een eigen bijdrage. Bij de kwantificering van de lasten die de Wmo met zich meebrengt, zal nader onderzoek rond dit onderwerp worden uitgevoerd.

     De keuze die in deze AMvB wordt gemaakt voor het belastbaar inkomen in combinatie met centrale vaststelling en inning door het CAK heeft nog meer positieve gevolgen voor de administratieve lasten van de burgers. De circa 800 000 mensen die een beroep zullen gaan doen op de Wmo worden hiermee ontheven van de lasten die samenhangen met het achterhalen van de eigen inkomensgegevens en mogelijke betalingen die al eerder zijn gedaan voor hetzij Wmo, hetzij AWBZ. Gemeenten en CAK kunnen deze gegevens voortaan direct achterhalen via de Belastingdienst. Ook de lastenvermindering die dit oplevert, zal bij uiteindelijke kwantificering nader worden onderzocht.

     De Wmo zal in de loop van dit jaar preciezer worden gekwantificeerd, als meer duidelijk is over hoe gemeenten uitvoering gaan geven aan de wet. Hierbij zullen tevens de ervaringen met de uitgevoerde pilots worden betrokken.

 

 

Artikelsgewijs

 

Hoofdstuk I. Definitiebepaling


Artikel 1

     Is de definitiebepaling en bevat definities van wet, project, uitkering, stimuleringsuitkering, maatschappelijke opvang en peiljaar.

 

Hoofdstuk II. Uitkeringen ten behoeve van beleid op het terrein van openbare geestelijke gezondheidszorg, maatschappelijke opvang, vrouwenopvang en verslavingsbeleid


Artikel 2.1 en 2.2

     Het aantal gemeenten opgenomen in de bijlage, onder A en B, is in vergelijking met het Besluit specifieke uitkeringen maatschappelijke opvang, vrouwenopvang en verslavingsbeleid niet gewijzigd.
     In het kader van het grotestedenbeleid (GSB) ontvangen op basis van het Besluit brede doeluitkering sociaal, integratie en veiligheid 27 van de 43 centrumgemeenten middelen ten behoeve van activiteiten op het terrein van de openbare geestelijke gezondheidszorg, maatschappelijke opvang en verslavingsbeleid en 25 van de 35 centrumgemeenten middelen ten behoeve van activiteiten op het terrein van vrouwenopvang. In de bijlage, onder A en B, zijn de centrumgemeenten opgenomen die niet onder het GSB vallen.

 

Artikel 2.4

     Overeenkomstig artikel 28 van het Besluit financiële verhouding 2001 bepaalt het eerste lid van artikel 2.4 dat Onze Minister vóór 1 oktober van het jaar voorafgaand aan het uitkeringsjaar aan de colleges van burgemeester en wethouders kennis geeft van de verwachte uitkeringen voor het uitkeringsjaar.
     Volgens het tweede lid beslist Onze Minister vóór 15 januari van het kalenderjaar omtrent de verlening.

 

Artikel 2.6

     Om de beleidsvrijheid van gemeenten bij de besteding van middelen ook in de tijd gezien te vergroten, is een bijzondere voorziening getroffen. Het wordt een gemeente mogelijk gemaakt een bepaald deel van de uitkering te reserveren voor latere jaren. Daarmee worden gemeenten in staat gesteld om, binnen zekere grenzen, ook flexibiliteit in de tijd te realiseren. Hiermee wordt de doelmatige inzet van overheidsmiddelen bevorderd. Gemeenten hoeven immers aan het eind van het jaar niet op geforceerde wijze tot besteding van gelden over te gaan.
     Omdat het uiteraard niet de bedoeling is dat er jaarlijks grote sommen geld gespaard worden, is in het tweede lid van dit artikel vastgelegd dat het totaal van de gereserveerde gelden niet groter mag zijn dan 30% van de over het verslagjaar verleende uitkering. Er is afgezien van een beperking in de tijdsduur van de spaarmogelijkheid, omdat met de limitering zoals die is vormgegeven in het tweede lid voorkomen kan worden dat een gemeente onverhoopt te veel gelden in kas zou houden.

 

Artikel 2.7

     Voor wat betreft de door de gemeente in de bijlage bij de jaarrekening te geven verantwoordingsinformatie wordt verwezen naar artikel 58a van het Besluit begroting en verantwoording provincies en gemeenten (Bbv). Artikel 58a is aan het Bbv toegevoegd ter uitvoering van het op 1 april 2005 vastgestelde kabinetsstandpunt over het rapport "Anders gestuurd, beter bestuurd: De specifieke uitkeringen doorgelicht" van de stuurgroep-Brinkman (Kamerstukken II 2004-2005, 29 800 B, nr. 16).
     Het gaat om door de gemeente te verstrekken informatie die noodzakelijk is voor het afleggen van verantwoording over het beheer van de uitkering en over het behalen van de hoofddoelstellingen. Met betrekking tot het beheer van de uitkering is nog van belang hetgeen is bepaald in artikel 2.9.

 

Artikel 2.8

     Dit is de gebruikelijke bepaling waarbij de gemeente wordt verplicht de minister schriftelijk mededeling te doen van omstandigheden die van belang kunnen zijn voor een beslissing tot wijziging of intrekking van een uitkering. In het van overeenkomstige toepassing verklaarde artikel 4:49 van de Algemene wet bestuursrecht wordt onder meer bepaald in welke gevallen de minister de uitkering kan intrekken of ten nadele van de gemeente kan wijzigen.

 

Artikel 2.9

     Een beschikking tot vaststelling van de uitkering wordt door de minister gegeven binnen zes maanden na ontvangst van de verantwoordingsinformatie, bedoeld in artikel 58a van het Bbv.

 

Artikel 2.10

     Het opnemen van een antihardheidsclausule opent de mogelijkheid voor de Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport om, in gevallen waarin toepassing van dit hoofdstuk - gegeven de doelstelling en de strekking daarvan - een onbillijkheid van overwegende aard zou opleveren, een artikel van het besluit buiten toepassing te laten of daarvan af te wijken. Dit artikel komt overeen met artikel 44 van het Besluit volksgezondheidsubsidies en artikel 57 van het Bekostigingsbesluit welzijnsbeleid.

 

Hoofdstuk III. Stimuleringsuitkeringen


§ 1. Het aanvragen van een stimuleringsuitkering


Artikel 3.1.1 e.v.

     Zoals in het algemeen deel van de toelichting reeds is uiteengezet, heeft hoofdstuk III betrekking op stimuleringsuitkeringen aan gemeenten. Het gaat hier om specifieke uitkeringen.
     Het is gewenst de gemeenten in beginsel zoveel mogelijk vrijheid te geven ten aanzien van de wijze waarop zij de betrokken activiteiten wensen uit te voeren. Dit uitgangspunt is de basis voor de regeling in hoofdstuk III van het onderhavige besluit.

 

Artikelen 3.1.1 en 3.1.2

     Met deze bepalingen wordt aangegeven waaraan een aanvraag voor een uitkering dient te voldoen. Het gaat hier om voor specifieke uitkeringen gebruikelijke bepalingen. Zie de artikelen 33 en 34 van het Besluit volksgezondheidssubsidies.

 

§ 2. Het verlenen van een stimuleringsuitkering en de bevoorschotting


Artikelen 3.2.1 tot en met 3.2.3

     Deze bepalingen betreffen het verlenen van een uitkering en de bevoorschotting en komen overeen met de artikelen 35 tot en met 37 van het Besluit volksgezondheidssubsidies.
     Artikel 3.2.1 geeft regels onder andere over de termijn waarbinnen de Minister van VWS op een aanvraag voor een uitkering dient te beslissen. Artikel 3.2.2 betreft het verlenen van voorschotten door de minister. Artikel 3.2.3 maakt het mogelijk dat bij de verlening van een uitkering de Minister van VWS bepaalt dat het uitkeringsbedrag kan worden bijgesteld, rekening houdend met de ontwikkeling van het prijspeil of de ontwikkeling in de kosten van de arbeidsvoorwaarden.

 

§ 3. Aan de verlening van een stimuleringsuitkering verbonden verplichtingen


Artikelen 3.3.1 tot en met 4.3.3

     Deze bepalingen hebben betrekking op de aan de verlening van een uitkering verbonden verplichtingen en komen overeen met de artikelen 38 tot en met 40a van het Besluit volksgezondheidssubsidies.
     Artikel 3.3.1 bepaalt dat het college van burgemeester en wethouders zo spoedig mogelijk de Minister van VWS schriftelijk op de hoogte stelt van omstandigheden die van belang kunnen zijn voor een beslissing tot wijziging, intrekking of vaststelling van een uitkering en daarbij de relevante stukken overlegt.
     Artikel 3.3.2 bevat regels over een door het college van burgemeester en wethouders aan de minister te zenden schriftelijk verslag over de activiteiten waarvoor een uitkering is verstrekt.
     Artikel 3.3.3 bepaalt onder meer dat het college van burgemeester en wethouders aan door de Minister van VWS aangewezen ambtenaren of andere personen op diens verzoek bescheiden en inlichtingen verstrekt die noodzakelijk zijn voor een juiste vervulling van hun taak. Voorts bevat artikel 3.3.3 bepalingen over het medewerken aan door of namens de Minister van VWS ingestelde onderzoekingen en over het ook anderszins zoveel mogelijk medewerking verlenen aan de minister.
     Artikel 3.3.4 maakt het mogelijk bij ministeriële regeling nadere regels te stellen omtrent de aan de verlening van bepaalde categorieën van uitkeringen te verbinden verplichtingen.

 

§ 4. De vaststelling van een stimuleringsuitkering en betaling


Artikelen 3.4.1 en 3.4.2

     Deze artikelen en de artikelen 2.7 tot en met 2.9 zijn gelijkluidend. Voor de toelichting wordt dan ook verwezen naar de toelichting op de artikelen 2.7 tot en met 2.9.

 

§ 5. Overige bepalingen


Artikelen 3.5.1 en 3.5.2

     Overeenkomstig hetgeen bepaald is in het Besluit volksgezondheidssubsidies (artikel 5 respectievelijk artikel 43) is in artikel 3.5.1 de mogelijkheid opgenomen dat bij ministeriële regeling regels kunnen worden gesteld met betrekking tot de wijze waarop het bedrag van een uitkering wordt berekend en nadere regels kunnen worden gesteld ten aanzien van de inrichting en de wijze van indiening van aanvragen, het activiteitenplan, het projectplan en het verslag.
     In artikel 3.5.2 wordt verwezen naar artikel 2.11 [artikel 2.10, red.] waarin een hardheidsclausule staat opgenomen. Ook voor de toelichting wordt verwezen naar die van artikel 2.11 [die van artikel 2.10, red.].

 

Hoofdstuk IV. Eigen bijdrage en financiële tegemoetkomingen


Artikel 4.1

     Artikel 15, eerste lid, van de Wmo geeft de gemeenteraad de bevoegdheid om bij verordening te bepalen dat een persoon aan wie maatschappelijke ondersteuning wordt verleend een eigen bijdrage is verschuldigd. Ingevolge het tweede lid van artikel 15 van de Wmo kan de eigen bijdrage inkomensafhankelijk zijn. Artikel 19, eerste lid, van de Wmo regelt dat de hoogte van de financiële tegemoetkoming inkomensafhankelijk kan zijn. In artikel 15, derde lid, respectievelijk artikel 19, derde lid, van de Wmo is geregeld dat bij of krachtens AMvB regels kunnen worden gesteld met betrekking tot deze eigen bijdrage respectievelijk de financiële tegemoetkoming.
     Zoals in het algemene deel van de toelichting is aangegeven, is de gemeenteraad vrij om wel of niet voor een eigenbijdragesysteem te kiezen en om dat zelf vorm te geven. Met deze AMvB is slechts het maximum geregeld dat per vier weken van de burger gevraagd mag worden aan eigen betalingen voor de Wmo-voorzieningen en AWBZ-zorg tezamen. Omdat de anticumulatie zowel de eigen bijdrage als het aandeel dat bij toekenning van een financiële tegemoetkoming voor eigen rekening blijft betreft, is ervoor gekozen om de anticumulatie, net als in de Regeling inzake financiële tegemoetkomingen en eigen bijdragen Wvg geregeld was, in één bepaling te regelen.
     Het eerste lid van artikel 4.1 van het onderhavige besluit regelt wat de gemeenteraad maximaal aan eigen betalingen voor de Wmo-voorzieningen per vier weken mag vragen of door het CAK mag laten opleggen. Het tweede lid van artikel 4.2 regelt hoe de gemeenteraad dat maximum mag verlagen.
     In artikel 4.1, eerste lid, zijn vier groepen te onderscheiden, namelijk de groep ongehuwd die jonger is dan 65 jaar, de groep ongehuwd van 65 jaar of ouder, de groep gehuwd met één of beide personen jonger dan 65 jaar en de groep gehuwd waarbij beiden 65 jaar of ouder zijn. De in dit lid opgenomen inkomensgrenzen beogen de eigen bijdrage mede afhankelijk te maken van het voor de betreffende groepen geldende sociaal minimum. De hoogte ervan komt overeen met 120% van het verzamelinkomen op het sociaal minimum. Deze systematiek is afgeleid van de Regeling inzake financiële tegemoetkomingen en eigen bijdragen Wvg, waarin bepaald was dat de draagkracht die in aanmerking genomen kon worden, toenam indien het inkomen ten minste 1,5-maal het voor de betreffende persoon geldende sociaal minimum bedroeg.
     De aldus geregelde maximale bijdrage kent derhalve de volgende variabelen:
a. de maximale eigen bijdrage die minima moeten betalen (minimaal maximum, vorm: vast bedrag);
b. de omvang van het inkomensafhankelijk deel van de eigen bijdrage (vorm: percentage marginale druk);
c. het startpunt van waar af de eigen bijdrage toeneemt met het inkomen (vorm: vast bedrag of een percentage van het relevante sociaal minimum).

     De gemeenten zijn vrij om de maximaal verschuldigde eigen betaling beneden de in het eerste lid geregelde maxima vast te stellen. Het is niet wenselijk dat gemeenten personen met hogere inkomens geheel of gedeeltelijk van een dergelijke vermindering uitsluiten, omdat zodoende de marginale druk die voortvloeit uit de regeling toeneemt. Daarom regelt het tweede lid dat de gemeenteraad de in het eerste lid genoemde bedragen alleen in gelijke mate mag wijzigen. Dit betekent dat het percentage van 15 wel lager mag worden vastgesteld, maar niet hoger worden. Datzelfde geldt voor het bedrag van €|16,60, respectievelijk €|23,80. €|16,60 is het bedrag voor alleenstaanden en €|23,80 is het bedrag voor gehuwden. De verhouding tussen deze bedragen is gelijk aan het sociaal minimum van beide groepen (70:100). Genoemde inkomensbedragen mogen zowel hoger als lager worden vastgesteld. De verlaging onderscheidenlijk wijziging mag alleen voor alle in het eerste lid bedoelde groepen van personen in gelijke mate geschieden. Met andere woorden per groep geldt dat er gekozen mag worden voor één lager percentage en één lager bedrag dan €|16,60, respectievelijk €|23,80. Ook voor genoemde inkomensbedragen kan in de verordening telkens één afwijkend bedrag vastgesteld worden.

     In het derde lid is geregeld dat voor bepaalde individuele voorzieningen gedurende maximaal drie jaar een eigen bijdrage in rekening kan worden gebracht dan wel op de hoogte van de financiële tegemoetkoming gedurende maximaal die periode een met toepassing van de daarvoor geldende regels berekend bedrag in mindering worden gebracht. Hiermee is wat betreft de eigen bijdrage afgeweken van de regeling op grond van de Wvg. In artikel 5, eerste lid, van de Regeling inzake financiële tegemoetkomingen en eigen bijdragen Wvg was immers geregeld dat de eigen bijdrage slechts was verschuldigd over het kalenderjaar waarin de voorziening werd toegekend.

     Op grond van de Wvg gold geen eigen bijdrage voor rolstoelen. Op 7 juli 2006 is door de Tweede Kamer een motie van het lid Verbeet aanvaard. In deze motie wordt de regering verzocht het ontwerpbesluit maatschappelijke ondersteuning zo te herzien dat de hoogte van de eigen bijdrage voor een rolstoel op nul wordt gesteld (Kamerstukken II 2005-2006, 29 538, nr. 38). Ter uitvoering van deze motie is in het vierde lid geregeld dat voor een rolstoel geen eigen bijdrage verschuldigd is.

 

Artikel 4.2

     In het eerste en tweede lid is geregeld welk inkomen relevant is voor de maximale bijdrage die een ongehuwde persoon of gehuwde personen gezamenlijk in een kalenderjaar verschuldigd zijn. Het gaat om hetzelfde inkomensbegrip als geldt voor de extramurale bijdrage AWBZ. Ook gaat het om het inkomen over het tweede kalenderjaar voorafgaande aan het jaar waarin de maatschappelijke ondersteuning, het persoonsgebonden budget of de financiële tegemoetkoming daarvoor is verleend.
     Ook de uitzondering van het derde lid komt overeen met de regeling daarvoor op grond van de AWBZ. Hetzelfde geldt voor de defintieve vaststelling indien het derde lid is toegepast. De regeling hiervan is gelijk aan artikel 16e, vierde lid, van het Bijdragebesluit zorg.

 

Artikel 4.3

     Dit artikel komt overeen met artikel 2, derde lid, van het Bijdragebesluit zorg.

 

Artikel 4.4

     Dit artikel komt overeen met artikel 16a, vierde lid, van het Bijdragebesluit zorg. Artikel 16a is met het Koninklijk besluit van 20 september 2005 tot wijziging van het Bijdragebesluit zorg, houdende invoering van een termijn waarbinnen de beschikking tot vaststelling van de eigen bijdrage voor zorg zonder verblijf wordt genomen, alsmede enkele technische wijzigingen (Stb. 2005, 471), in het Bijdragebesluit zorg opgenomen. De reden voor invoering van artikel 16 was dat het CAK de eigen bijdrage niet kon opleggen omdat de verzekerde niet in de gemeentelijke basisadministratie (GBA) te vinden was of omdat er nog een gerechtelijke procedure liep tegen de hoogte van de vaststelling van het verzamelinkomen. Dezelfde uitzondering die voor de desbetreffende eigen bijdrage AWBZ geldt, is met artikel 4.4 ook voor de eigen bijdrage Wmo die door het CAK wordt vastgesteld en geïnd, geregeld. Deze bepaling heeft geen betrekking op de door de gemeente vastgestelde financiële tegemoetkoming. Het is de gemeente die de hoogte daarvan vaststelt, rekening houdend met het aandeel in de kosten die voor rekening van de aanvrager van de maatschappelijke ondersteuning kunnen blijven. Indien betrokkene niet in het GBA te vinden is, kan een financiële tegemoetkoming niet worden vastgesteld. Dat geldt ook indien er nog discussie is over zijn verzamelinkomen. Een regeling als die van artikel 4.4 is bij de financiële tegemoetkoming dan ook zinloos.

     Omdat het CAK de eigen bijdragen voor de Wmo en de AWBZ vaststelt en de gemeente de hoogte van de financiële tegemoetkomingen, zullen het CAK en de gemeente goede afspraken moeten maken over de uitvoering van de anticumulatie indien aan een persoon of zijn echtgenoot zowel een financiële tegemoetkoming als een individuele voorziening of een persoonsgebonden budget is verleend.

 

Artikel 4.5

     Het indexatiecijfer en de wijze van indexering zoals geregeld in het eerste tot en met het derde lid is gelijk aan de regeling daarvoor op grond van de AWBZ (artikel 19, eerste tot en met het derde lid, van het Bijdragebesluit zorg).
     Voor de overige in artikel 4.1 genoemde bedragen geldt dat deze worden aanpast aan de hand van de ontwikkelingen van het minimumloon. Daarom is in het vierde lid een afwijkende regeling getroffen. De aanpassing aan de hand van de ontwikkelingen van het minimumloon betekent niet een naadloze aansluiting aan de ontwikkelingen van het minimumloon, maar ook gevolgen met betrekking sociale premies, zoals de premie voor de Zorgverzekeringswet, kunnen van invloed zijn.

 

Hoofdstuk V. Wijziging van andere besluiten ¹

Ingevolge artikel I van het Besluit 18 december 2006, Stb. 2006, 720, zijn de hoofdstukken V en VI vernummerd tot hoofdstukken VI en VII en zijn de artikelen 5.1 tot en met 5.17 vernummerd tot artikelen 6.1 tot en met 6.17 en de artikelen 6.1 tot en met 6.4 tot artikelen 7.1 tot en met 7.4, red


Artikelen 5.1 tot en met 5.6

     De Wmo trekt de Welzijnswet 1994 en de Wvg in. Besluiten waarin verwezen wordt naar de Welzijnswet 1994 of de Wvg dienen te worden gewijzigd.

     In sommige gevallen kan worden volstaan met het wijzigen van Wvg in Wmo (artikelen 5.1 tot en met 5.3). In andere gevallen komt door het intrekken van de Wvg de desbetreffende bepaling te vervallen (artikelen 5.4) [lees: (artikelen 5.4, 5.9 en 5.11), red.]. In artikel 3 van het Besluit beperking verkoop en gebruik tabaksprodukten wordt de verwijzing naar de Welzijnswet 1994 vervangen door een overeenkomstige verwijzing naar de Wmo (artikel 5.5). In het Besluit gelijkstelling vreemdelingen Wwb, Ioaw, Ioaz, Wvg en Wwik vervalt in de artikelen 1 en 3 de verwijzing naar de Wvg (artikel 5.6).

 

Artikel 5.7

     A en B. Zoals in het algemene deel van de toelichting is aangegeven, is met dit besluit, anders dan bij de Wvg het geval was, ook een anticumulatie tussen de Wmo-bijdrage en de bijdrage ingeval er sprake is van verblijf in een AWBZ-instelling geregeld. Omdat de Wmo-bijdrage voorgaat op de AWBZ-bijdrage, is geregeld dat de Wmo-bijdrage in mindering moet worden gebracht op de eigen bijdrage die de verzekerde of zijn partner verschuldigd is bij verblijf in een AWBZ-instelling.

     C. Het opschrift van paragraaf 2 van hoofdstuk III was al niet meer actueel. Van het voornemen om eigen bijdragen voor ondersteunende en activerende begeleiding te gaan heffen, is al enige tijd geleden afgezien. Met ingang van 1 januari 2007 is, wat betreft de AWBZ, ook de eigen bijdrage voor huishoudelijke verzorging vervallen.

     E. Het eerste lid van artikel 16d is aangepast vanwege het vervallen van artikel 3 van het Besluit zorgaanspraken AWBZ. Tevens is opgenomen het bedrag per uur zoals dat per 1 januari 2007 met toepassing van artikel 19 van het Bijdragebesluit zorg geldt. Het tweede lid van artikel 16d is aangepast aan artikel 4.1, tweede lid, van het Besluit maatschappelijke ondersteuning.
     In een nieuw derde lid is de anticumulatie met de eigen bijdrage Wmo geregeld. Deze moet in mindering worden gebracht op de extramurale bijdrage die de verzekerde voor de AWBZ verschuldigd is.

     F. De uitzondering dat uitgegaan wordt van het actuele inkomen indien het inkomen algemene bijstand ingevolge de Wet werk en bijstand betreft, is met de wijziging van artikel 16d, tweede lid, van het Bijdragebesluit zorg achterhaald. Met die gewijzigde bepaling is de eigen bijdrage tot 120% van het (voor betrokkene geldende) sociaal minimum inkomensonafhankelijk. Pas vanaf die inkomensgrens wordt het nominale bedrag (€|16,60 voor alleenstaanden, €|23,80 voor gehuwden) verhoogd met 15% van het meerinkomen. Iemand die op het sociaal minimum zit, heeft er dus niets aan als heel precies gekeken wordt wat zijn actuele inkomen is, want dat leidt toch niet tot een lagere eigen bijdrage. De verwijzing naar de Wet werk en bijstand is daarom komen te vervallen.

     G. Voor de in artikel 16d van het Bijdragebesluit zorg geregelde inkomensgrenzen geldt niet dat die geïndexeerd worden aan de hand van de prijsindex van de gezinsconsumptie. Deze worden aangepast aan de hand van de ontwikkelingen van het minimumloon. Ook hier geldt dat dat niet betekent een naadloze aansluiting aan de ontwikkelingen van het minimumloon, maar ook gevolgen met betrekking sociale premies, zoals de premie voor de Zorgverzekeringswet, kunnen van invloed zijn.

 

Artikel 5.8

     Deze bepaling regelt dat de huidige BTW-vrijstelling gehandhaafd blijft voor genoemde instellingen op het gebied van jeugd en jongerenwerk en club- en buurthuiswerk.

 

Artikel 5.9

     In verband met de verwijzing naar de Welzijnswet 1994 dient artikel 13 van het Besluit brede doeluitkering sociaal, integratie en veiligheid te worden gewijzigd.
     Artikel 30 van het Besluit brede doeluitkering sociaal, integratie en veiligheid bevat een wijziging van bijlagen van het Besluit specifieke uitkeringen maatschappelijke opvang, vrouwenopvang en verslavingsbeleid, welk laatste besluit echter door het intrekken van de Welzijnswet 1994 komt te vervallen. De inhoud van dit laatste besluit is opgenomen in het onderhavige Besluit maatschappelijke ondersteuning. De desbetreffende bijlagen zijn opnieuw vastgesteld. In verband hiermede kan artikel 30 komen te vervallen.

 

Artikel 5.11 tot en met 5.16

     Deze besluiten zijn aangepast omdat de huishoudelijke verzorging zoals die in artikel 3 van het Besluit zorgaanspraken AWBZ is omschreven ingevolge artikel 41, tweede lid, van de Wmo niet meer onder de aanspraken op grond van de AWBZ valt. Het aldus aanpassen van het Besluit zorgaanspraken AWBZ is in de toelichting op het oorspronkelijke artikel 38 [het huidige artikel 41, red.] van het wetsvoorstel aangekondigd.

 

Artikel 5.17

     Met artikel 1.20, onderdeel A, van het Aanpassingsbesluit Zorgverzekeringswet is artikel 2 van het Zorgindicatiebesluit gewijzigd in verband met overheveling van geestelijke gezondheidszorg (ggz) van de AWBZ naar de Zorgverzekeringswet (Zvw). Het tijdstip van inwerking van dat artikel werd vastgesteld op 1 januari 2007.
     Bij de totstandkoming van de Zvw is besloten de overheveling van de ggz naar de Zvw in twee fasen te doen plaatsvinden. In de eerste fase, die per 1 januari 2006 begon, is de prestatie ggz opgenomen in het Besluit zorgverzekering. Tevens vindt de financiering vanaf die datum plaats vanuit het Zorgverzekeringsfonds (Zvf).
     Fase twee, met als voorgenomen ingangsdatum 1 januari 2007, behelst het daadwerkelijk van kracht worden van de prestatie ggz ingevolge de zorgverzekering en dus verstrekking of vergoeding daarvan door de zorgverzekeraars.
     Inmiddels is komen vast te staan dat, ondanks goede vorderingen, de voorbereidingen van fase twee van de invoering van de prestatie ggz als onderdeel van de zorgverzekering niet voldoende zijn gevorderd om zekerheid te hebben over een zorgvuldige invoering met ingang van 1 januari 2007. Daarom is besloten de invoering van fase twee te bepalen op 1 januari 2008. Om dit te regelen, is een voorstel van wet ingediend tot wijziging van het tijdstip waarop de geneeskundige geestelijke gezondheidszorg deel uitmaakt van de aanspraken ingevolge een zorgverzekering als bedoeld in de Zvw. Met dit voorstel van wet wordt ook het tijdstip van inwerkingtreding van artikel 1.20, onderdeel A, van het Aanpassingsbesluit Zorgverzekeringswet verschoven naar 1 januari 2008.
     Het verschuiven van de invoeringsdatum betekent dat het schrappen van artikel 3 [van het Besluit zorgaanspraken AWBZ, red.] in artikel 2 van het Zorgindicatiebesluit ook in het Aanpassingsbesluit Zorgverzekeringswet moet worden verwerkt. Daarom is artikel 1.20, onderdeel A, met dit besluit gewijzigd.

 

Hoofdstuk VI. Overgangs- en slotbepalingen ¹

Ingevolge artikel I van het Besluit 18 december 2006, Stb. 2006, 720, zijn de hoofdstukken V en VI vernummerd tot hoofdstukken VI en VII en zijn de artikelen 5.1 tot en met 5.17 vernummerd tot artikelen 6.1 tot en met 6.17 en de artikelen 6.1 tot en met 6.4 tot artikelen 7.1 tot en met 7.4, red


Artikel 6.1

     Zoals hiervoor is aangegeven, geldt anders dan tot nu toe bij de Wvg gold, dat de Wmo-bijdrage voorgaat op de AWBZ-bijdrage.
     Dit betekent bij de eigen bijdrage die verschuldigd is ingeval er sprake is bij verblijf in een AWBZ-instelling, het bedrag dat voor de Wmo-bijdrage verschuldigd is dan wel bij een Wmo-financiële tegemoetkoming in mindering wordt gebracht op die tegemoetkoming op de bijdrage voor AWBZ-verblijf in mindering moet worden gebracht [lees: Dit betekent voor de eigen bijdrage die verschuldigd is ingeval er sprake is van verblijf in een AWBZ-instelling, dat het bedrag dat voor de Wmo-bijdrage verschuldigd is dan wel bij een Wmo-financiële tegemoetkoming in mindering wordt gebracht op die tegemoetkoming, op de bijdrage voor AWBZ-verblijf in mindering moet worden gebracht, red.]. Met ingang van 1 januari 2008 is dat geen probleem, omdat vanaf die datum het CAK ook deze AWBZ-bijdrage vaststelt en int. Tot die datum doen zorgkantoren dat nog. Om noch de zorgkantoren, noch de burgers daarmee te belasten, is ervoor gekozen de huidige wijze van anticumulatie één jaar te handhaven. Daartoe strekt deze overgangsbepaling.

 

Artikel 6.2

     De Regeling experimenten Wmo en de Tijdelijke stimuleringsregeling lokale opvoedondersteuning en gezinsondersteuning zijn vastgesteld op grond van artikel 10 van de Welzijnswet 1994 en zouden met de inwerkingtreding van de Wmo komen te vervallen, hetgeen niet de bedoeling is. In artikel 6.2 wordt bepaald dat beide regelingen berusten op artikel 21 van de wet en gelden tot 1 januari 2008.

 

Artikel 6.3

     Dit artikel bepaalt dat dit besluit in werking treedt met ingang van 1 januari 2007. Dit is ook de datum van inwerkingtreding van de Wmo.

 

Artikel 6.4

     Met deze bepaling wordt de citeertitel van het onderhavige besluit vastgesteld, namelijk Besluit maatschappelijke ondersteuning.

 

De Staatssecretaris van Volksgezondheid, Welzijn en Sport,
C.I.J.M. Ross-van Dorp